Kwentong Sabog (4)

Kab. 1 Kab. 2 Kab. 3
"Buntis?",nagtatakang tanong ni Wilfredo.
"Oo at ikaw ang ama.",sagot ni Anne.

Tinignan ni Wilfredo si Anne mula ulo hanggang talampakan. Napako ang tingin niya sa tiyan nito. Wari'y iniisip kung totoo ang sinasabi ng nobya. Tinignan niya ulit si Anne sa mukha. Matapos hindi magbago ang reaksyon ng nobya, nakumbinsi siyang hindi siya nito binibiro. Hindi makapaniwala si Diego sa narinig. Napasalampak siya sa upuan sa pagkabigla. Nanahimik ng ilang sandali.

"Pano mo naman nasabing sakin yan ah?", hindi pa rin makapaniwalang pag-uusisa ni Wilfredo. "Anne, pokpok ka! Hindi lang ako ang kinakama mo. Tapos sasabihin mo sa akin yan?", dagdag pa ni Wilfredo. May pagtaas na ang tono ng boses niya. "Aber?". May halong kumpiyansa ang kanyang huling salita.
"Matagal na akong tumigil sa gawain ko mula nang naging tayo Wilfredo.", sagot ni Anne. Nanginginig ang mga labi nito sa pagsagot. "Wala na akong ibang naging katalik kundi ikaw lang. Maniwala ka sana sa akin."
"Put*ngin* naman Anne! Hindi ka ba nagpi-pills?", galit na sagot ni Wilfredo. "Hindi pa ako handang maging ama, saka anong papakain ko diyan kung ako pa nga lang hirap na!", dagdag ni Wilfredo. "Ipalaglag mo yan!"

Tuluyan nang pumatak ang mga luha sa mata ni Anne.

"Pano na ang mga pangako mo? Pangako na sasamahan mo ako sa hirap at ginhawa?", umiiyak na sabi ni Anne. Lumapit siya kay Wilfredo't sinampal niya ito ng malakas sa mukha. "Pareho ka lang pala nila. Wala kang pinagkaiba sa mga naging customer ko. Mula ngayon, magkalimutan na tayo. Mag-isa kong itataguyod ang aking anak.", pagkasabing pagkasabi ay agad niyang kinuha ang mga gamit at umalis.

Samantalang si Wilfredo'y tahimik lang na nakasalampak sa upuan. Hinawakan ang pisnging sinampal ng kasintahan. Hindi pa rin niya alam kung ano ang gagawin. Naisip niyang puntahan ang kaibigang si Diego.

--------------------

Suot ang itim na sando at maong na short, nakaupong nakatambay si Diego sa kanto papasok sa looban ng bahay nila. Kasama ang ilang tambay ay pinagdidiskitahan nila ang bawat taong dumadaan; lalong-lalo na ang mga babae.

"9!", sagot ni Danny- isa ding tambay sa lugar nila Diego.
"T*ngina*! 9, para kay Rosalinda? Eh alangya may anak na yan eh!", sagot ni Diego sa narinig.
"T*e pare, mas gumanda at lumaki yung s*s* matapos maanakan. Kung makapagsalita ka ah! Tigas pato ka pa din diyan pag naghubad yan sa harapan mo.", ang sagot naman ni Tisoy- isa pang tambay sa lugar nila Diego. "Para sa akin 9 din!"
"7 sa akin. Maluwag na yan noh. Magpaanak ka ba naman sa kahit kanino.", sagot ni Diego sa dalawa.
"Yabang naman nito.", sabi ni Danny.
"Honga, kung makapagsalita kala mo kung sino.", sambit naman ni Tisoy.
"Mga ugok! Magpapantasya ka na nga lang dapat dun ka na sa walang sabit. Dapat perpekto, halimbawa mga artista", sabay batok sa ulo ng dalawa.
"T*ng*! Wala namang perpektong tao eh, artista pa kaya?", sagot ni Danny kay Diego habang binatukan si Tisoy.
"T*e, bat ako ang binatukan mo?", sabay batok ni Tisoy kay Diego. "Meron kayang artistang perpekto. Yung mga nagpapa-opera ng dibdib o kung anu-ano sa katawan nila. Tanda ko pa nga sabi nung isa- "Perfect!" .", sagot naman ni Tisoy habang ginagaya ang high-pitch voice ng artistang tinutukoy.
"Diyan na nga kayo mga baliw!", pagtayong sagot ni Diego sa dalawa. Bago umalis ay binatukan niya ulit ang mga ito. "Poknat, tatay mong kalbo!", sabay karipas ng takbo.

Nang makita naman ng dalawa ang kalbo ay nag-unahan silang magbatukan.

Pagdating sa bahay ay sinalubong si Diego ng nakababata niyang kapatid.

"Kuya, nandiyan si Kuya Wilfredo.", sambit ng nakababata niyang kapatid.

Maliit na barung-baro lang ang bahay nila Diego pero puno ng kasangkapan. May tv, may ref, dvd player, washing machine at kung anu-ano pa. Kumpleto materyales dahil wala naman silang binabayarang bayarin tulad ng bahay, kuryente at tubig. Mga bagay na libreng nakukuha ng pamilya ni Diego dahal lahat ay illegal.

"O pare, napadalaw ka?", tanong ni Diego sa kaibigan.
"Pare, inom tayo. Sagot ko!", alok ni Wilfredo sa kaibigan.
"Kung sagot mo ba naman lagi eh di game ako diyan.", masayang sagot ni Diego sa kaibigan.

Dumukot sa bulsa ng isandaang piso si Wilfredo at inutusan ang kapatid ni Diegong bumili ng alak, juice, Boy Bawang at butong pakwan. Habang abala namang inayos ni Diego ang mesa at upuang gagamitin nila. Makalipas ang ilang minuto nagsimula na ang inuman session.

"Alangya ka pare. Gin bulag pala papainom mo. Tapos Boy Bawang at butong pakwan? Ano to may patay ba? Ang yabang mo pang mag-aya, kalo ko bigatin papainom mo. Pomelogin lang pala.", mapanglait na pang-aasar ni Diego sa kaibigan. Tumayo ito't kumuha ng limang piso sa bulsa. "Bunso, bili mo nga ako ng vetsin kila Aling Iska. Mukhang malalim problema ni kuya mo eh. Para mas lumakas lang ung tama.", sabay abot ng limang piso sa kapatid. "Hahahahahaha!"
"Mabuti na yan kesa wala noh. Ikaw nga hindi ka pa ni minsan nagpainom.", may halong pagka-asar na sabi ni Wilfredo sa kaibigan.
"Ano ba kasing problema?", tanong ni Digs sa kaibigan.
"Buntis si Anne at ako daw ang ama.", seryosong sagot ni Wilfredo.
"Ano pang inaantay mo?", sabay alok ng baso ke Wilfredo. "Simulan na natin ito."

Itutuloy...

Kwentong Sabog (3)

Kab. 1  Kab. 2 Kab.4

Alas-diyes ng gabi. Habang ang lahat ay patulog na, pasimula pa lang ang araw ng dalawa.

Sa Avenida naisipang lumagari ni Wilfredo, samantalang sa bandang Luneta naman naghanap ng mabibiktima si Diego.

"Adik!", ang sabi ng isang babae matapos makita si Diegong nagmamasid-masid sa tabi ng istatwa ng di mabatid kung kalabaw o tamarraw dahil sa dilim.

Si Ann-kaibigan ni Diego at kasintahan naman ng kaibigang si Wilfredo. Artistahin ang itsura. Maganda, maputi, matangkad, at malaki ang dibdib. Mahilig magsuot ng mga mapang-akit na damit at makapal mag make-up.

Tinignan muna na Diego ang dalaga mula ulo hanggang sa paa nito na animo'y nangingilatis ng isda. Nanlaki ang mga mata niya sa pagkabigla.

"Ann, ikaw ba yan?", tanong ni Diego sa dalaga. "Nagshift ka na ba sa pagiging madre? Kulang na lang rosaryo, di na kita makikilala ah- Hehehe!", pang-aasar nito.

"Nasan ang magaling mong kaibigan?", tanong ni Ann habang pinapaputok ang nguya nguyang chewing gum sa bibig. Hindi pinansin ang pang-aasar nito.

"Hindi ko alam eh. Bat di mo i-text?", ang sagot ni Diego habang pasimpleng nakatitig sa dibdib ni Ann.

"T*ngna mo! Alam ko yang iniisip mo.",sigaw ni Ann matapos mapansin ang malaswang tingin ni Diego sa kanya. "Di tayo talo. Isusumbong kita ke Pe-ped eh.", dagdag pa niya. Pe-ped ang tawag ni Ann ke Wilfredo.

"Nakakapanibago kasi eh. Hinahanap-hanap ng mata ko ung bintanang madalas magpasilip sa akin diyan eh.", nakangiting sabi ni Diego. "Huwag mong sabihing magbabagong buhay ka na?", dagdag pa nito.

"Basta pag nakita mo si Pe-ped, sabihin mo gusto ko siyang makausap.", sabi ni Ann ke Diego. May pagkaseryoso ang pagkakasabi nito. Pagkatapos ay agad itong umalis papalayo sa kanya.

Pagkaalis ni Ann, sakto naman nakakita na si Diego ng mabibiktima.

Sinundan niya ito hanggang sa sumakay sila pareho ng jeep papuntang Quiapo. Maluwag ang jeep at apat lang silang pasahero. Tinabihan niya ito, at sakto namang pumuwesto ito sa bandang dulo.

Maganda ang babaeng kanyang magiging biktima. Posturang postura ang porma- maganda ang damit at naka Louis Vuitton na bag, higheels at kung anu-anong burloloy sa katawan tulad ng relo, bracelet, kwintas, singsing at hikaw. Pasimple niya itong siniksik. Pagdating sa may bandang City Hall ng Maynila ay binigkas na niya ang magic words.


*******


"Anong oras na?", tanong ng isang mama kay Wilfredo.

Nakatayo si Wilfredo sa kanto sa pagitan ng Recto at Avenida. Wala pang limang minuto, nakakuha agad siya ng customer.

"10:04", sagot niya sa mama.

Medyo mataba ang mama at maaaninag sa ulo nito ang ilaw ng mga poste sa Avenida gayong makintab ito't manipis na dahil sa katandaan. Tinignan siya nito mula ulo hanggang sa paa.

"So, san tayo?", tanong ng mama ke Wilfredo.

"Kayong bahala. Kayo naman ang magbabayad ng serbisyo at kwarto. Pwede din sa bahay niyo.", sagot ni Wilfredo sa mama. "Pero kung gusto niyong makatipid, may alam ako ditong malapit lang."

Pumara ang mama ng taxi. Sumakay silang pareho.

"Manong, sa Sta.Mesa tayo.", sabi ng mama sa manong driver.

Sa loob ng taxi inusisa si Wilfredo ng mamang customer. Ininterview siya ng bonggang-bongga. Nakaugalian na daw kasi ni mamang customer na kilalanin ang mga nakakasalimuha niya ng todo. Paraan din daw niya ito para mas magkapalagayan ang kalooban nilang dalawa. Makalipas lang ang ilang minuto, nasa Sta.Mesa na sila. Ilan beses din silang nagpaikot-ikot bago makapili ng motel na tutuluyan nila.

At nangyari na nga ang dapat na mangyari.


*******


Hingal kabayo na si Diego. Sa tanan ng buhay niya ngayon lang siya napatakbo ng ganito kabilis at kalayo. Hindi naman niya akalaing sisigaw ang babaeng bibiktimahin niya matapos niya itong manakawan. Napukaw tuloy ang pansin ng ibang lalake sa kabilang jeep at hinabol siya, dagdagan pa ng mga tambay na nakihabol din matapos malaman ang nangyayari. Alam niyang sa araw na ito, naka-jackpot siya kaya ganon na lang ang pagtakas niya sa mga humahabol sa kanya.

Naisipan niyang magtago sa animo'y maliit na kastilyo ni Mario na ginawang guard tower nung panahon ng mga Kastila para bantayan kung sinu mang papasok o aatake dito. Ang dating Maynila- na mas kilala na ngayon sa pangalang Intramuros. Mapanghi sa loob pero tiniis niya ang masangsang na amoy para lang matakasan ang mga humahabol sa kanya. Nagpalit ng damit at makalipas lang ang labin-limang minuto, matapos masigurong ligtas na siya ay tinahak na niya ang daan pauwi.


*******

Kinabukasan...

"Tok, tok, tok!"

Maagang may nambulabog sa bahay ni Wilfredo. Sa pag-aakalang si Digs ang kumakatok ay agad niyang binuksan ang pinto. Bumungad sa pinto si Ann, at may dalang mga bagahe.

"Ann, napasugod ka?", pagtatakang tanong ni Wilfredo sa nobya. "Andae mo atang dala?"

"Hindi mo sinasagot ang mga tawag ko. Hindi mo rin nirereplyan mga text ko.", bungad naman ni Ann sa nobyo. "Pe-ped, buntis ako!"

Nagulat si Wilfredo sa kanyang narinig.

Itutuloy...

Unchanging (1)

Alas singko ng hapon. Halos lahat ng makasalubong sa daan ni Dennis ay papauwi na, samantalang siya papasok pa lang ng trabaho. Posturang postura habang nilalakad ang daan patungo sa terminal ng jeep. Long sleeve na polo, itim na slacks at itim na sapatos na patusok ang dulo, samahan mo pa ng kurbatang animo'y nakapulupot sa leeg. Kulang na lang- Bibliya o di kaya'y Encyclopedia at ayos na ang porma.

Bilang isang call center agent, nakasanayan na niya ang bagong mundong ginagalawan niya. Ang mundong kung saan ang araw ay ang gabi, at ang gabi naman ay ang sa araw. Sumakay siya ng jeep at pumewesto sa bandang likod ng driver upang makanakaw ng idlip sa byahe. Tyempo namang sumakay ang dalawang kolehiyala na walang ampat na nagkwentuhan sa tabi niya. Inaliw na lang niya ang sarili sa simpleng pakikinig sa dalawa habang nag-aantay ng mga pasahero ang jeep. Lalake, pag-ibig, quiz sa Trigonometry, kinaiinisan nilang malanding kaklase, lalake, pag-ibig at kinaiinisan nilang malanding kaklase ulit, na nagpaulit-ulit pa. Matapos mapakinggan ng pangalawang ulit, nagsawa na agad ang tenga ni Dennis. Pangatlo, pang-apat, nakabisado na niya ang buong istorya. Pati tuloy siya, nahirapan ng maka-get over sa narinig.

Maya-maya'y may sumakay na isang dalaga. Lahat ng pasahero napatingin sa ganda nito. Si Dennis naman napangiti lang sa kanyang puwesto. Pumewesto ito sa tapat niya. Unti-unti ang ngiti ay napalitan ng kaba. Naglalaro sa isip niya kung anong sasabihin sa dalaga. Nagkatinginan silang dalawa. Natulala si Dennis at nagmistulang bato sa kaba.

"Uy, ikaw pala yan. Kamusta na?", tanong kay Dennis ng dalaga.

********************

Umiiyak ang bata. Pinapalibutan siya ng mga kalaro nito at inaaway, tinutukso. Lumapit naman ang isang batang lalake at pinagtanggol ang batang api. Matapos magapi ang mga kaaway ay pinatahan ng batang si Dennis ang batang kawawa.

"Wala na sila kaya tumahan ka na.", ang sabi ni Dennis sa batang babae.

Pinunasan ng bata ang kanyang mga mata, pati na rin ang numerong onse na tumutulo sa ilong nito. Tumayo mula sa pagkakaupo sa sahig habang patuloy pa din ang paghikbi.

"Huwag kang mag-alala, wala na sila. Wala nang aaway sa'yo", pangungumbinsi ni Dennis sa batang sipunin. "Ako nga pala si Dennis. Ikaw, anong pangalan mo?", ang tanong ni Dennis habang tinutulungang magpagpag ng dumi ang batang iyakin.

"Ako si Clarisse.", sagot ng batang sipunin.

"Clarisse? Ako naman si Dennis", pagpapakilala ni Dennis sa batang si Clarisse. "Mula ngayon ako na ang tagapagtanggol mo, kaya wag ka nang iiyak ah. Hangga't nandito ako, walang aaway sa'yo."

Ngumiti naman ang batang si Clarisse sa narinig. Kitang kita ang kasiyahan sa mga mata nito at sa makinang na ngiti kahit kulang kulang ang ngipin. Ginantihan naman ito ni Dennis ng matamis din niyang ngiti. Sabay pakita ang tigdalawang ngipin nito sa itaas at baba ng gilagid.

********************

"Ok naman ako. Ikaw?", ang tanong ni Dennis sa dalaga.

"Ok din naman. Papasok ka pa lang?", tanong ni Clarisse sa kanya.

"Yup. Ganito talaga eh. Ikaw ba?", ang tanong naman niya.

"Hindi, dadaan lang ako ng SM kasi may bibilhin ako.", ang sagot ni Clarisse sa tanong nito. "Bayad ka na ba?"

Dun lang naisip ni Dennis na hindi pa pala siya bayad. Umiling siya't agad kinuha ang wallet upang makapagbayad.

"Ako na. Ma bayad po.", sabay abot ng singkwenta pesos sa driver. "Dalawa po iyan. San ka nga pala bababa?"

"Sa SM din.", nahihiyang sagot ni Dennis sa dalaga. Lalo tuloy siyang namutla at nanliit sa kinauupuan niya dahil sa hiya. "Salamat ah. Bawi na lang ako sa susunod."

"Sus, wala yun noh. Para ka namang iba niyan eh.", ang natatawang sagot ni Clarisse. "Miss, pwedeng pausog?", sabay lipat sa tabi ni Dennis ng dalaga. Kitang-kita sa mukha nito ang pagkatuwa sa muli nilang pagkikita.

Itutuloy...

Kwentong Sabog (Kab.2)

Kab. 1  Kab. 3 Kab. 4

Makalipas ang ilang minuto, nag-iba na ang eksena. Masayang nagtatawanan ang dalawa, kung anong dahilan ay hindi mawari. Wala namang nadagdag sa kanila maliban sa usok na bumabalot sa paligid.

"Ano sabog ka na no? Langya, di ka na mapakali diyan eh.", tanong ni Wilfredo sa kaibigan.

"Sabog ka diyan? Baka ikaw? Tignan mo nga sa salamin yang mata mo oh. Konti na lang mukha nang kalampaging sasakyan."

"Kalampaging sasakyan ka diyan?"

"Oo, konti na lang titirik na.", pang-aasar ni Diego sa kaibigan.

"Ulol! Ang yabang ng dating mo kanina,tapos yun pala katiting lang dala mo. Kumbaga sa ulam hindi man lang ako natinga eh. Tapos sasabihan mo ako ng sabog?"

"Mabuti na yan kesa wala noh. At least kahit papaano meron."

Natahimik si Wilfredo sa nasabi ng kaibigan. Ipinasyal niya ang paningin niya sa loob ng kanyang tahanan. Ilang minuto na lang magdidilim na. Ipinako niya ang paningin sa agiw na nakasabit sa kisame upang maialis sa isip niya pagtatakam pa sa naging dala ni Diego.

"Wala na ba talaga?"

"Ubos na.", habang pinapakita ang laman ng kanyang bulsa.

"Hanggang kelan kaya tayo ganito Diego?", pag-iisip isip at usisa ni Wilfredo sa kaibigan.

"Malay ko. Bakit nagsasawa ka na ba?", ang tanong na sagot niya sa kaibigan.

"Ewan ko. Hindi ko alam eh."

"Habang di mo pa alam ang sagot, eh di enjoyin mo na lang. Ang iniisip ko ngayon, masarap kaya yung cocaine?"

"Malamang. Pag mahal, eh di masarap."

"Mahal ka diyan? Kung makapagsalita ka parang nakabili ka na ah."

"Hindi pa. Pero pagkakatanda ko tawag sa shabu "Poor Man's Cocaine". Kumbaga sa tagalog, cocaine ni Diegong mahirap! Hahahaha!"

Lumapit si Wilfredo sa kaibigan. Iniayos ang suot na damit na animoy nakasuot ng Amerikana.

"Yan ang natutunan ko sa pagpasok sa eskwela. Palibhasa kasi puro ka singhot ng solvent. Buti pa ako nakapag-aral.", pagyayabang ni Wilfredo sa kaibigan.

"Pakyu! Kung makapagsalita ka kala mo ang linis linis mo ah.", asar na sagot ni Diego sa kaibigan.

"Syempre, clean living yata ito. Ikaw lang naman B.I. sakin eh.", mayabang na pagsisinungaling niya sa kaibigan.

Alam niyang hindi ito kinagat ng kaibigan. Kitang kita naman ito sa reaksyon at pabirong pagsapak nito sa kanya. Malinaw pa sa isipan niya na animo'y kahapon lang nangyari. Highschool pa lang siya non. Tandang tanda pa niya ang kulay at amoy ng unang gamot na inabuso niya. Sa sobrang pagkaadik niya sa strawberry ay nilaklak niya ng buo ang isang bote ng cough syrup na gamot ng nakababata niyang kapatid sa kanyang ubo. Hindi niya makalimutan ang eksenang pinalo ng kanilang ina ang kanyang kapatid sa pag-aakalang siya ang umubos nito. Unang beses na nasundan pa ng makailang ulit.

"Pero hindi nga pare, seryoso." seryosong pagsasalita ni Diego. "Mahal ba talaga yun?", habang nag-iisip ng malalim.

"Oo nga. Tignan mo na lang sa balita- May Congressman, o di kaya celebrity. May nahuli sa Hongkong meron din sa Guam. 'Yung nahuli nga nito lang nakapagpiyansa agad eh. Nagbayad lang ng mahigit anim na milyong piso ata un.", sagot ni Wilfredo sa usisa ng kaibigan. "Saka mukhang sa ibang bansa sila bumibili eh. Dollars un 'pre!", dagdag pa niya.

"Ganon ba? Kahit magkano yan! Pwede namang pag-ipunan.", mayabang na sambit ni Diego sa kaibigan. "Tingin mo ba madadala ako niyan sa langit?", tanong niya ke Wilfredo habang nakataas ang kamay na animo'y may gustong hablutin sa hangin.

"Sa sobrang sarap, diretso ka sa impyerno! Pero sama mo ako sa pangarap mo ah!, sabi ni Wilfredo habang naka-akbay sa kaibigan.

"Oo naman. Pwede bang lumakad si Batman kung wala si BatMobile?"

Kuwentong Sabog (Kab.1)

Kab. 2 Kab. 3 Kab. 4

Tok tok tok!

Ang katok na gumising kay Wilfredo habang mahimbing siyang natutulog. Matamlay niyang sinipat ang oras mula sa kanyang pagkakahiga sa kama. Alas-singko na ng hapon.

Tok tok tok!

hanggang sa maging...

Blag blag blag!
Blag blag blag!

Ramdam na sa taong kumakatok ang pagkainip nito. Wala nang nagawa si Wilfredo kundi labanan ang antok at tungian ang taong sumira ng tulog niya. Binuksan niya ang pinto't sumambulat sa kanya ang nakangising mukha ni Diego.

Si Diego- dalawampu't tatlong taong gulang at ang pinakamatalik niyang kaibigan. Kilala din sa kanilang lugar bilang si Payat dahil sa sobrang kapayatan nito o di kaya'y si Bangkay dahil sa itsura niyang parang kakaahon lang mula sa hukay. Matangkad at maputi. Mahaba ang buhok na nakahawi sa kanan na tumatakip sa isa niyang mata. Kung bakit nakahawi ang buhok ay sa kadahilanang isa daw siyang emo.

"Taena naman Digs! Kala ko kung sino na? Ikaw lang pala. Sarap ng tulog ko eh!", ang inis na bati ni Wilfredo sa kaibigan.

"Oh, highblood ka ata Justin Bieber? Mahina ba ang raket kagabi?", ang mapang-asar na tanong ni Diego sa kaibigan habang tinitignan ito mula ulo hanggang paa.

Si Wilfredo- ang Pilipino version ni Justin Bieber para kay Diego. Justin Bieber sa kadahilanang mahaba ang kanyang buhok na tulad ng kay Justin Bieber. Dalawampu't apat na taong gulang. May mamasel na pangangatawan na kanyang puhunan sa kanyang trabaho.

Naging matalik silang magkaibigan matapos nilang magsuntukan at masaksak sa tagiliran ang isa sa kanila. Hindi batid kung anong dahilan ng kanilang pag-aaway at kung sino sa kanila ang nasaksak.

Pinakita ni Wilfredo ang kamao sa kaibigan.

"Gusto mong makatikim nito? Magtigil ka ah. Saka hindi ako si Justin Bieber, hindi ako boses ipis at mama's boy noh!", ang naisagot niya sa kaibigan.

"Ang init ng ulo mo. Wala bang mga pahinante kagabi, hindi mo ba naabot ang quota?", ang mapang-asar na tanong ulit ni Diego sa kaibigan.

"Wala, mahina. Langyang customer yan, kelakas-lakas umungol tapos binigyan lang ako ng P300. Takte binugbog ko nga.", ang sagot ni Wilfredo.

"Saka lilipat ako ng puwesto. Baka bumalik don at ipahuli ako. Mahirap na.", dagdag ni Wilfredo.

"Mahina kasi yang raket mo eh. Tignan mo ako? Isang takbo lang solve na agad. Puwede nang pangkain.", sambit ni Diego sa kaibigan.

"Kung makapagsalita ah. Bakit, may natakbo ka na ba?", tanong ni Wilfredo sa kaibigan.

"Malamang! Kaya nga andito ako eh. Isang cellphone galing sa bulsa ng estudyante. Binalandra ba naman sa mukha ko. Nayabangan ako kaya tinira ko na.", pagyayabang ng kaibigan.

Dumukot mula sa bulsa si Diego. May kung anong bagay na nakabalot sa papel. Pinakita niya ito sa kaibigan, na natuwa naman agad sa nakita niya.

"Ano tirahin na natin ito?" ang nakangiting tanong niya sa kaibigan.

"Para mawala naman yang alat sa mukha mo.", dagdag ni Diego sa kaibigan.

Pumunta si Wilfredo sa lamesa. Binato niya ke Diego ang lighter na may larawan ng seksing dalaga, na nasalo naman ng huli.

"Walang basagan ng trip ah.", ang sambit ni Wilfredo sa kaibigan.

"Oo naman.", ang nakangiting sagot ng kaibigan.

Itutuloy...

Kita tayo Bukas! (4)

page

 1 2 3


Nabitin ang pagsasama namin kahapon. Tulad ng sinabi ko, nagsabay lang naman kasi kaming maglakad pagpasok. Pagdating sa loob eh sumama na rin kami sa sari-sarili naming mga tropa. Kabitin, kaya nagpasya ulit kaming magkita kinabukasan. Sinabi niya babawi siya at siya naman ang magiging maaga.


"Weh? Talaga lang ah!" sabi kong may halong pagdududa.

"Oo noh! Gusto mo pustahan pa tayo eh?" kumpiyansang sagot ni Bebang.

"Sige ba! Game!"

"Eh di game din! Ano namang pagpupustahan natin?" tanong niya.

"Kaw na bahala para di ka naman lugi. Sure naman kasing panalo ako niyan bukas eh."

"Yabang! Tignan na lang natin."

"Talaga!"


Dahil sa pustahan namin, nahirapan akong matulog kinagabihan. Ginawa ko na lang si-net ko yung 3 alarm clock namin at cellphone ko sa iisang oras. Tignan na lang natin kung di ako magising niyan.


Kinabukasan maaga ako nagising. Sa sobrang aga, di pa tumutunog ang mga alarm clocks ko nagising na ako. Maya't- maya kasi akong nagigising eh. Ganyan naman talaga kung excited ka. Para mas mabilis nag- LRT na ako. Kahit mahal eh may libre namang dyaryo, kaya solve na din. Agad kong binuksan ung entertainment section. Binasa ko agad ang Pugad Baboy at kapalaran ko sa horoscope. Sabi sa love, ligawan mo na kasi na animoy nagpaparinig at sa money, dudukutan ka ng katabi mo sa tren. Agad tuloy akong naging alerto.


Ako ang nauna sa tagpuan. Mas maaga kesa kahapon. Nagbubunyi ang loob ko kasi ako ang nagwagi. Si Bebang naman dinagdagan pa ng isang oras yuong pagiging late niya kumpara sa kahapon.


" Kita mo bumawi ako?" bungad niya pagdating, na sinagot ko naman ng isang matamis na ngiti.


Agad na nawala ang inis ko oras nang nakita ko siya. Di ko na din alintala yung pag-aantay ko ng ilang oras. Sabi ko na lang sa sarili ko, kung ganito ang bungad lagi ng umaga, ok na din.


" Oh baka madapa ka niyan ah. Sa daan ka kasi tumingin." sabi ni Bebang matapos mapansing di ko maalis ung mata ko sa kanya.


Since maaga pa naman, tumambay muna kami sa baba.


" So ano bang balak mo?" sambit niya sakin.

" Balak? Saan?"

" Sa atin?"


Nagulat ako sa pagiging straight to the point niya. Ang nasagot ko na lang


" Ewan ko. Basta masaya akong kasama ka." ang nasambit ko habang tinitignan ang mga ulap sa langit.


Maaliwalas ang paligid. Pumikit ako sandali at huminga ng malalim. Pagdilat ko tumitig ulit ako sa bughaw na langit at pinag-isipan ang sasabihin ko.


" Kaw ba?"

" Ewan ko din. Masaya din naman akong kasama ka eh."

" Mas magiging masaya ako kung magiging tayo."

" Ngak! Manligaw ka muna!"

" Ano pa ba sa tingin mo ang ginagawa ko?"

" Wala ka namang sinabing nanliligaw ka ah?"

" Kelangan pa bang sabihin yon?"

" Oo naman. Pano ko malalaman kung di mo sasabihin?"

" Bat ko naman sasabihin kung pwede ko namang ipadama?"


Sa wakas natigilan din siya.Katahimikan ang sinagot lang niya sakin. Saka ko lang napansin na namumula siya. Ang alam ko kasi pulbos lang naman ang ginagamit niya.


" Ewan ko sa'yo."

" Anong ewan mo sa'kin?"

" Ang labo mo kasi eh! Bakit ako pa? Madami naman diyang iba ah!"

" Ano naman ngayon?"

" Di hamak naman na mas maganda sila sa akin. Mas matangkad, mas maputi. Bakit ako?"

Tinignan niya ako ng diretso sa mata, saktong naisip ko bigla ang pustahan namin.

" Ano di ka na nakasagot?" sambit ni Bebang sa akin.


-to be continued-

Kita tayo bukas! (3)

Hay.. Mahal ko na ata si Bebang. Ewan ko nga ba. Basta madali akong ma-inlove lalo na't masarap kausap ang isang babae. Yun tipo bang lahat ng kababawan at kalaliman ng buhay ay pede ninyong pag-usapan. Inaamin kong mahilig ako sa maganda, pero iba talaga siya. Pag kausap ko kasi siya, pede akong maging ako lang.

Sinulat ko ang pangalan namin sa hangin.

"Bentong love Bebang!"

Mabantot sa una, pero pagtagal-tagal e kinikilig na ako. Napasandal pa nga ako sa dibdib ni Manong habang nagpupumilipit sa kilig. Si Manong naman ngumisi lang at kinindatan ako, kaya bago pa magka-brokebakan eh bumaba na ako ng jeep at kumaripas ng takbo palayo.

Alas siyete ng umaga ng dumating ako sa aming tagpuan. Tinext ko agad siya na andun na ako. Since maaga pa naman naglibot libot muna ako para matanggal ang kaba ko. Bawat makita kong sasakyan e sinisipat ko ang sarili ko. Tinitignan kung ayos pa ba ang porma ko, presentable at gwapo. Makalipas ang labinlimang minuto e bumalik ulit ako sa aming tagpuan. Wala pa din siya.

Since malapit lang ang simbahan, pinasok ko na rin para makakatay ako ng oras. Nagdasal kahit di naman ako ganon ka relihiyoso. Inikot ang simbahan at pinagmasdan ang Station of the Cross. Lumabas at nagpasyang sa tagpuan na lang namin mag-antay.

"I don't wanna wait in vain for your love,

I don't wanna wait in vain for your love,

Cause summer is here, I'm still waiting here...

Winter is here, I'm still waiting here..."- ang kantang paulit-ulit kong kinanta makalipas ang isang oras na pag-iintay kay Bebang. Pakiramdam ko nga e tinubuan na ako ng ugat. Sa mga puntong ito naging conscious ako sa sarili. Pakiramdam ko kasi maya maya na lang dadating na si Bebang. Ayaw ko ding may makakita saking kakilala ko dahil tyak mag-uusisa sila dahil alam naman nilang wala akong gf. Gusto ko kasi discreet lang, kasi hindi naman ako celebrity para pag-usapan.

Makalipas ang humigit kumulang dalawang oras, natanaw ko na si Bebang. Napangiti ako sa tuwa at pinagpawisan ng malagkit sa kaba. Para akong si Momonja tuwing nakikita si Mojarie. Nagkaron muna ng dull moment bago na-cure ang petrification ko.

"Kanina ka pa? Sorry ah!"

"Ok lang. Di naman ako nag-antay ng ganon katagal, mga 2 oras mahigit lang naman." ang sinagot ko habang nakangisi.

"Sorry talaga ah. Nag-antay ka tuloy ng sobra. Babawi na lang ako sa susunod."

"Ano ka ba? Okey lang po yun noh. Mas okey na maghintay po kaming lalake kesa sa inyo, kasi ang babae po dapat di pinag-aantay."

"Ganon ba yun?"

"Opo. Responsibilidad po kasi naming i-make sure na safe yung lugar bago pa kayo dumating. Kasi para sa akin, ang babae ay dapat inaalagaan. Isipin mo na lang kung magkikita tayo pag gabi tapos sa di mataong lugar. Eh di nakakatakot kung ikaw po ang mauuna at mag-aantay?"

Napangiti siya sa sagot kong yon. Ayos! Kahit papano maganda naman ang adlib ko. Sinamahan ko nga lang ng konting bola pero may sinseridad.

"So tayo na?"

"Tara."

Naglakad na kami papunta ng iskul. Kung tutuusin nagkita lang kami para magkasabay kaming pumasok. So bago pa matapos ang maiksing pagsasamang ito, nilubos lubos ko na. Nagkwentuhan ulit kami at nagkulitan na din. 

"Pede ko bang hawakan ang kamay mo?" tanong ko sa kanya.

"Bakit naman? "tanong niya.

"Hmm.. Aalalayan lang kita. Pangit naman kasi kung parang hawak matanda ang gagawin ko. Saka napansin ko kasing di mo suot ung salamin mo ngayon, baka hirap ka makakita." sagot ko.

"Ahh... Ganon ba?...Hmm (nag-isip). Sige." - sagot niya sa sagot ko sa tanong niya.

" Pansin ko mas maganda ka pala pag wala kang salamin." sabi ko sa kanya na may halong bola.

" Ikaw, di porket bilog ka e madali mo akong mabobola. Nek nek mo. Wala akong pera." sagot niya sa pambobola ko.

"Hindi ko naman kailangan bolahin ka e. Sinasabi ko lang naman yung totoo. Kung ayaw mong maniwala, take it as a compliment na lang." sagot kong walang halong pambobola.

Tumahimik lang siya. Triny kong umutot para mabasag ang katahimikan, ngunit sadyang maingay ang mga taong nakapaligid sa amin. Nabasag lang ito ng magkatinginan kaming dalawa at nauwi sa pagtawa. 

"Bat ka tumatawa? May nakakatawa ba sa mukha ko?"

"Wala naman. Tumawa ka kasi kaya natawa din ako."

"Ay adik?"

"Mas adik ka!"

"Talagang adik ako. Sayo!"

Katahimikan ulit.

Ito ang isa sa pinakamasayang paglalakad na naranasan ko. Masarap pa lang maglakad ng may kasama. Mababaw lang pero para sakin makabuluhan. Kasi siya ang kasama ko. Malapit na kami sa iskul. Natatanaw ko na nga ung gate. Pagdating don may napansin akong mga babae, mga nag-aantay din. Naisip ko na lang buti di ko yun ginawa ke Bebang

-itutuloy-

Kita tayo bukas! (2)

Madilim pa nang makalabas ako ng bahay. Naglakad papunta sa sakayan ng tricycle. Nagtricycle papunta sa sakayan ng jeep.

Excited na talaga akong makita si Bebang- ang nasabi ko na lang sa sarili ko habang nag-aantay ng pasahero. Pumewesto ako sa gitna dahil ayaw na ayaw kong nasisikipan agad habang di pa umaandar ang sasakyan. Nanalangin na tabihan ng isang magandang dalaga o di kaya ng isang kolehiyala para kahit papano'y maging masaya naman ang bungad ng araw ko. Hindi naman sa isa akong babaero, pero nakaugalian ko lang talagang i-admire ang kagandahan ng babaeng Pilipina. Unti-unting napuno ang jeep habang unti-unting naglalaho ang pinagdadasal ko. Sa huli, nakatabi ko sila Manong. Para akong isang batang na-sandwich sa gitna nila. Isang maskulado at isang matabang balbas-sarado. Solve ang byaheng ito.

Makalipas ang kalahating oras na biyahe ay bumaba na ako ng jeep para sumakay ulit ng jeep papuntang Recto. Nag-asam ulit makatabi ng maganda at inalat sa pangalawang pagkakataon. Dinukot ko ang aking cellphone at muling tinext si Bebang.

"mlapit na po aq!.. ingat po ult!.. =)"

"okie..ingat poh!.. paalis na aq.. =)" reply niya.

Patay! Mukhang mahaba-habang antayan ito. Muli kong inisip si Bebang. Ewan ko nga ba kung bakit animo'y naloloka ako sa kanya. Bigla na lang napagpasyahan naming magkita kinabukasan matapos ang isang mahabang kwentuhan. Kwentuhang nakakatuwa, malalim at malaman na animo'y matagal na kaming magkakilala.

Kung sa tutuusin ok naman si Bebang. Hindi naman kasi siya ganon kaganda...hindi din naman ganon kapangit. Kung sa itsura lang, wala siyang sinabi kay Barbie. Maliit pero hindi naman pandak, maitim pero hindi naman sing-itim ng mga kababayan nating Negrito, nakasalamin at may mahabang buhok, at kaboses niya si Cynthia Luster pag magsalita. Yun lang, period. Di ko na dadagdagan baka kasi isipin niyo sinisiraan ko siya.

Pero ang higit sa lahat napakasarap niyang kausap. May aura siya na tipong kayang niyang ipasabi sa iyo lahat ng nararamdaman mo.

-to be continued-

Authors note:

yan lang muna sa ngayon..sensya na kung di ako makapag-update agad, wala naman kasi akong sariling pc sa bahay at on a tight budget ako. comments naman kayo kung nagustuhan ninyo...

Kita tayo bukas!

"Heto ako!!!

Basang-basa sa ulan...

Walang masisilungan

at mabawasan..

Ang aking kalungkutan...

Wohoho..."

Ang kanta ng batang pinagsama ang pagtula at sintonadong boses. PANALO!

Magmula ipasa ng isang kaibigan sa phone ko ang kantang iyan at ginawa kong alarm tone eh, wlala ng palya ang paggising ko tuwing umaga. Pero sa araw na ito, tila ba sabik akong marinig ang tunog na iyan. Sabik dahil sa araw na ito ay magkikita kami ni Bebang

Alas-kwato ng madaling araw. Dali-dali kong kinuha ang aking twalya para maligo. Dalawang beses nag-shampoo at sinabon ang katawan hanggang sa kasuluk-sulukan. ginamit ko din yung panghilod na batong nilagay ni Ermat sa banyo. Naghilod at lumabas ng banyong mabango, presko at medyo pulanan ang katawan. Partida, hindi pa ako nagblu blush-on. Sinuot ang pinakamaganda kong damit at nagpabango. Makalipas lang ang isang oras, handa na akong umalis.

"Ma, engeng baon at papasok na ako." ang bungad ko sa Ermat kong natutulog.

"Bakit? Anong oras na ba? sabay tingin sa orasan. "Hindi pa ako nakakagawa ng lesson plan. Nag-agahan ka na ba? tanong niya habang inaabot sa akin ang baon ko.

"Hindi na. Late na ako."

Kahit kelan talaga e hindi ko na nakasanayan ang kumain tuwing umaga. Nung minsan kasing triny kong kumain , eh nagloko ang aking tiyan at kinailangan kong mag- stop over sa isang fast food chain sa Recto upang magdeposito. Na nasundan pa sa tuwing kumakain ako pag umaga. Minsan naman false alarm lang at kinakailangan kong sabayan ng buga ng masamang hangin ang bawat harurot ng sinasakyan kong jeep.

"Gud a.m. poh!.. On d way na po aq.. Ingat poh!" ang mga katagang tinext ko sa kanya. Simple pero malaman. Pasimpleng nagsasabing mag-ingat ka at excited na akong makita ka. Pasimpleng paraan din para ipaalam sa kanya na dapat gumising na siya kung sakaling natutulog pa siya at bilisan niya.

Toot-toot.. Toot-toot....

"Gud a.m. din poh!..Ingat poh!.." reply ni Bebang. Pinindot ko pa din ang down sa cellphone ko sa bakasakaling may hidden message pero wala na talaga. Mga linyang nagpasabik sa akin lalo upang makita siya.

-To be continued-