V.I.P.

Pagkakaisa at makabayang damdamin ang nangingibabaw sa isa't-isa. Ang iba naman ay emosyonal. Nagkalat ang mga plakards at banner na nagsasabi ng "Pagbabago...". Marami ding nagtitinda ng mga memorabilia at souvenirs. Nagkalat ang mga pulis at media. Makulimlim ang kalangitan. May helicopter, confetti at nagkalat ang mga taong nakasuot ng kulay dilaw. Ilan lang iyan sa mga kaganapang kapansin-pansin ngayon sa Luneta.

Sandamukal na tao ang dumagsa sa Luneta, partikular na sa grandstand upang saksihan ang makasaysayang pangyayari sa bansa. Samu't-saring tao na mula sa iba't-ibang antas ng lipunan. May bata, matanda, babae, lalake, mayaman, mahirap at saka mga artista. Bawat isa ay may lugar na kinalalagyan.

Bagamat nagkakaisa sa pinagdiriwang ay kitang-kita ang isang partikular na bagay na hindi kayang maikubli ng selebrasyon.

"Sir, bawal po kayo dito. Pang V.I.P. lang po ang lugar na ito." ang sabi ng gwardiyang nakaputi.

"V.I.P.? Bat hindi kami pwedeng pumasok, samantalang sila naman pwede?" ang sagot ng matanda.

"Lolo, V.I.P. po. Ibig sabihin mga importanteng tao lang po ang pwede dito. Dun po kayo banda sa baba ng grandstand." ang sagot ng guwardiyang may tonong pagkayamot. Agad niyang kinuha ang kanyang radyo at sinabihan ang mga kasama.

"Ano ba yan? Panong nakapasok yan dito? Malalagot tayo niyan eh. Dalhin niyo na sila Lolo sa baba bago pa siya mapansin dito." ang sabi ng isa pang guwardiya.

Wala nang nagawa si Lolo Vicente kung hindi sumuko at sundin ang sinabi ng gwardiya. Kahit nainis siya sa sagot nito ay hindi pa rin nawala ang ngiti sa kanyang mukha. Para sa kanya espesyal ang araw na ito. Manunumpa kasi ang bagong Pangulo ng bansa. Ang unang Pangulong masasaksihan niyang manumpa at marahil ang huli na din.

Sa edad na 70 ay aktibo pa din siyang sumasali sa mga pagdiriwang. Kasama ang apong si Baldo tinahak nila ang daan patungo sa baba ng grandstand habang ine-escortan ng mga guwardiya.

Pagdating sa hagdanan ay sabay dating ng ilan pang taong naka-uniporme. Apat na lalaking brusko ang pangangatawan, nakasuot ng puti, nakasalamin at may nakasubwit na animo'y wire sa kanilang mga tenga. Hinawi nila sina Lolo Vicente at Baldo upang bigyang daan sila Congressman, Senator, Businessman, at iba pang V.I.P..

"Lolo, bakit po tayo pinaalis? Dahil po ba sa mga suot natin?" tanong ni Baldo.

Mga naka-barong, Filipiniana, tuxedo at kung anu-ano pang magagarang damit ang bumalandra sa kanila pagdating sa ibaba papasok sa lugar ng mga VIP. Samahan mo pa ng mga naglalakihang dyamante at alahas. Hindi na nakakapagtaka kung bakit ito naitanong ni Baldo. Kumpara nga naman kasi sa suot nila ni Lolo Vicente na t-shirt, maong at tsinelas.

"Naku, hindi apo noh. Walang kinalaman ang suot natin. Bawal kasi tayo doon." sagot ni Lolo Vicente.

Pagdating sa baba ng grandstand ay tinanaw ni Lolo Vicente ang kumpol ng mga tao na mistulan ng dagat na dilaw.kung saan sila pupuwesto. Tinignan niya kung may lugar ba para sa mga katulad niyang senior citizen, na agad namang nasagot ng wala. Sinabihan niya ang apo na maghahanap sila ng magandang puwesto para makapanood sila ng maayos.

"Bakit po sila pwede dun, samantalang tayo bawal? Mas maganda dun lolo. Hindi masikip, may mauupuan tayo saka may lilim pa kung sakaling umulan. Samantalang dito siksikan at ang daming tao." ang nasabi ni Baldo na may halong pagkalito.

"V.I.P. lang daw kasi yung pwede dun." sagot ni Lolo Vicente sa usisa ng apo.

"V.I.P.? Ano po un?" usisa ulit ng makulit na si Baldo.

"Ang V.I.P. apo eh ung mga taong importante daw." sagot ni Lolo Vicente sa apo.

"Gano po kaimportante?" tanong niya ulit.

"Importante. Pag ikaw ay mahalaga para sa ibang tao, V.I.P. ka." ang sagot ni Lolo Vicente.

"Eh di puwede po pala tayo dun eh.V.I.P. din naman po kayo, saka sila nanay at tatay!" tanong ulit ni Baldo.

"Bakit mo naman nasabi iyon?" ang usisa naman ni Lolo Vicente.

"Kasi importante po kayo sa akin. Pati po sina Nanay at Tatay. Ganon din po kayo kasing-importante para kina Ate at Kuya. So V.I.P. din po kayo. Wala naman po palang halos pinagkaiba sa kanila." inosenteng sagot ni Baldo.

Pinagmasdan ni Lolo Vicente ang paligid. Sa nakikita niya bigla niyang natanong sa sarili. 

"Gano nga ba talaga ka-importante ang mga katulad namin?" 

Sa nakikita niya kasi parang mahirap tanggapin ang kasagutan. 

"Sa panahong iyon, boto lang ba ang mahalaga sa amin? Hindi kasi ito ang inaasahan kong selebrasyon. Wala ang inaasam kong pagkakapantay- pantay." ang mga katagang nasabi niya sa sarili.

Tinignan niya ang apo sa mata. Ngumiti siya at sinabing-

"Lika na Baldo, uwi na lang tayo."

-end-

Author's note:

Wala po akong grudge sa bago nating Pangulo. Hindi ko lang nagustuhan ang sistema na nasasaksihan ko. Ang selebrasyong ito ay para sa Sambayanang Pilipino at sa tagumpay na nakamit natin ng isinagawa natin ang Demokrasya at nang inihalal natin ang sa tingin natin ay karapat-dapat na mamuno sa  bansa. Hindi ba dapat lahat naman tayo ay ituring na V.I.P. dahil tayo din naman ang naglagay sa kanila sa kinalalagyan nila ngayon?

Singko

Mapula-pula pa ng makita ko itong nakasulat sa aking papel. Pagkakuhang pagkakuha ay dali-dali kong nilamutok at initsa sa loob ng aking bag. Huminga ng malalim at umastang parang walang nangyari. Pero hindi pala ganon kadali yon, lalo na't nakapalibot sa iyo ang mga kaklase mong winawagayway ang mataas nilang marka. Daig pa ang bagyo sa kayabangan. Ang iba naman nagtatanong tanong, hinahanap ang taong nataasan nila gayong di din kataasan ang nakuha nila. Wari ba'y ang kabiguan ng iba ang siyang kasiyahan nila. Bago pa nila makita ang hinahanap nila, nagpasya na akong lumabas ng kwarto. Naglakad muna ako, nagpahangin at nagmuni-muni.

Ilang minuto na lang ay favorite subject ko na. Sa sobrang pagka-favorite ko eh malamang hanggang summer kami magsasama. Feeling ko nga Doctorate na kinukuha ko eh. Kung ibabase mo nga naman kasi ang mga quizzes ko, malabong maipasa ko ang subject na ito. Bahala na si Batman! Malay natin baka biglang magbago ang ihip ng hangin.

Tinanaw ko ang paligid. Madaming tao. Magulo at maingay. Ganito pala sa kolehiyo. Ang labo, magulo. Mula elementarya hanggang magtapos ako ng highschool, napag-alaman ko ng mas mataas ang 1 kesa sa 5. Kaso ngayon pag nakakuha ka ng 5 e bagsak ka, pag 1 naman e outstanding? Di ba ang labo?

Para bumuti naman ang pakiramdam ko, lumapit ako sa mga tropa kong nagyoyosi. Nagmistula akong filter habang kausap ko sila. Himas na lang ang kulang at pede na akong ipanabong. Agad ko silang tinanong kung ilan ang nakuha nila sa quiz. May dos, tres, kwatro at sa kabutihang palad meron ding singko. Kahit papano gumanda ang pakiramdam ko, kahit na sa tingin ko eh hindi pa rin maganda iyon. Iba nga naman kasi kung meron kang kasama, karamay kumbaga. Sa puntong iyon naintindihan ko ung State of Belongingness na ine-explain ni Prof last week sa Psychology. Tinandaan ko agad at baka sakaling itanong mamaya dahil malamang may quiz na naman.

Maya-maya pa at dumating na din si Ma'am. Sakto! Alas dose ng tanghali. Agad na napuno ang klase, dahil nadagdagan ng irreg students. Daig pa ang MMFF sa dami ng tao. Maski sa harap ng blackboard may nakaupo. Nawala na din ung aisle namin sa gitna ng klase. Isang kwartong kasya ang mga tatlumpong katao na nadagdagan ng tatlumpu pa. Kumbaga sa sasakyan, overloaded na.

Kung tutuusin mabait naman si Ma'am, may pagka kupal nga lang kasi di siya ganon kagaling magturo. Ang halos ginawa lang namin lagi eh kabisaduhin ang laman ng libro at presto instant one hour and a half minutes na ang lumipas. Nagtataka nga ako kung bakit siya naging prof gayong wala naman siyang education units. Para san pa ang board exams kung pede ka namang magturo as long as may M.A. ka o di kaya isang magaling na engineer? Iniisip ko tuloy kung alam ba niya ung ibig sabihin ng classroom management eh.

"O.K.! Get 1/4 piece of paper and cover your papers."- sabi ni Ma'am.

Hindi nga ako nagkamali ng hinala. May quiz na naman. Twenty items.

Ang hirap mag-isip pag ganito kayo kadami. Tapos wala ka pang kinakain. Pag kumain ka naman, e baka antukin ka dahil sa boring na discussion at sempre busog ka eh. Isama mo pa ang kadahilanang alas dose ng tanghali at mga ganong oras ako pinapatulog nung kabataan ko. Isama mo pa ang problema mo sa pamilya.

Unang tanong pa lang inalat na ako. Ni hindi nga tinanong ung State of Belongingness na tinandaan ko eh. Hindi rin ako makakopya kasi todo takip ung mga katabi ko. Ewan ko ba kung ayaw magpakopya o wala silang sagot. Yung iba naman nakakopya na nga, hindi naman sini-share. SELFISH?

Pagkatapos ng 20th question...Tabula Rasa na naman ako.

"Ok! Pass your papers clockwise. Write corrected by."

Inisip ko kung ipapasa ko ba o sasarilinin ko na lang ung papel ko. Pero naintimidate ako ke Ma'am eh kaya pinasa ko na din para machekan. Inisip ko na lang swerte naman ng magtsi-check sa akin. Di na masasayang ang tinta ng ballpen niya.

Si Aling Luzviminda...

Hindi ko siya kilala pero isa lang ang sigurado ako- kilala niya ako, tsak mas higit pa sa pagkaka-alam ko sa sarili ko.




Hindi lang naman ako ang kilala niya. Halos lahat ng taga-dito sa amin kilala din niya. Ewan ko nga ba kung bakit, basta alam niya. At higit sa lahat ipapaalam niya sa lahat ng kakwentuhan niya.




Di naman ako artista, pero marami na ding kwentong lumabas tungkol sa buhay ko. Maging pinakatatagong lihim ata ng pamilya ko alam niya. Minsan tuloy naisip ko kung siya ba ung counter-part nung kwento dun sa Hirayamanawari. Ung taong nagiging ipis pagsapit ng gabi at nagmamatyag sa paligid.




Ewan ko nga ba kung bakit siya ganyan. Pero para masaya, tingin ko malamig na siguro ang mga gabi niya. Sa sobrang lamig napapa-putak siya ng putak. Tsk, tsk, tsk.




Minsan tuloy naisip ko pag tumakbo akong pulitiko kukunin ko siya...siya ung magsasabi ng kung anong mga kasiraan ng mga kalaban ko sa pulitika tutal mahusay naman siyang gumawa ng kwento at kung susulat siya ng libro tsak madali siyang makakagawa sa dami ng kwentong pede niyang ilagay. Pag pulitiko naman na ako, papadala ko siya sa gera. Sa bilis ng buka ng bibig niya, talo pa ang machine gun sa bilis. Kung nakamamatay nga lang mga sinasabi niya, tsak patay na ako saka ung mga kapitbahay ko.




Lahat ng ito'y naiisip ko habang tinititigan ko ang nakahandusay niyang duguang katawan. Huli na pala. Pinatay siya ng kapitbahay namin. Napuno ata, at nung nakita siya nagdilim ang paningin at pinagtataga siya ng itak. Ang malupit pa don, gula-gulanit ang bibig niya. Ang nagagawa nga naman ng chizmiz oh...




At least siya naman na ngaun ang bida...